فطرتم ریخت برون شور وجوب و امکان

گشت یک عالم ارواح در اندیشه جسیم

قصر سودای جهان پایه قدری می خواست

چترزد دود دماغ من وشد عرش عظیم

این دو تمثال در آیینه من بود مقیم

به گشاد مژه ام انجمن آرای حدوث

به شکست نفسم آینه پرداز قدیم