این دو تمثال در آیینه من بود مقیم

قصر سودای جهان پایه قدری می خواست

چترزد دود دماغ من وشد عرش عظیم

فطرتم ریخت برون شور وجوب و امکان

به گشاد مژه ام انجمن آرای حدوث

به شکست نفسم آینه پرداز قدیم

شعله بودم من و می سوخت نفس شمع مسیح