به یاس گرد هوسهایم از نظر برخاست

جبین سایه و آیینه داری تسلیم

چه شد زبان تمنا خموش آهنگست

نگاه نامه سایل بس است سوی کریم

نفس گداخته را رنگ می کند تعظیم

به رنگ پسته لب از جوش خون ندوخته ام

حذر که صورت منقار من دلی ست دو نیم