حذر که صورت منقار من دلی ست دو نیم

به یاس گرد هوسهایم از نظر برخاست

نفس گداخته را رنگ می کند تعظیم

به رنگ پسته لب از جوش خون ندوخته ام

فتادگی همه جا خضر مقصد ضعفاست

عصای جاده همان می کشد خط تسلیم

عبث متاز که خونت به خاک می ریزد