عصای جاده همان می کشد خط تسلیم

به رنگ پسته لب از جوش خون ندوخته ام

حذر که صورت منقار من دلی ست دو نیم

فتادگی همه جا خضر مقصد ضعفاست

عبث متاز که خونت به خاک می ریزد

سرشک را قدم جرات خودست غنیم

پی حقیقت نیک و بد گذشته مگیر