غبار ماست هوس مرده امید نسیم

مرو به صومعه کانجا نمی توان دیدن

به وهم خلد، جهانی گرفته کنج جحیم

در آن بساط که کهسار ناله پرداز است

غبار شمع به تاراج رنگ باخته رفت

متاع عاریت ما به هیچ شد تقسیم

درون پرده هستی تردد انفاس