در عدم نیز همان تشنه دیدار توایم

رنگ پر ریخته الفت گلزار توایم

جسته ایم از قفس خویش و گرفتار توایم

خاک ما جوهر هر ذره اش آیینه گر است

مرکز دیده و دل غیر تمنای تو نیست

از نگه تا به نفس یک خط پرگار توایم

اشک و آه است سواد خط پیشانی شمع