از نگه تا به نفس یک خط پرگار توایم

خاک ما جوهر هر ذره اش آیینه گر است

در عدم نیز همان تشنه دیدار توایم

مرکز دیده و دل غیر تمنای تو نیست

اشک و آه است سواد خط پیشانی شمع

همه وا سوخته سبحه و زنار توایم

پیش ازین ساغر الفت چه اثر پیماید