هوا گرفت زمانی ولی به خاک نشست

شکوه آصفی و اسب باد و منطق طیر

به باد رفت و از او خواجه هیچ طرف نبست

به بال و پر مرو از ره که تیر پرتابی

زبان کلک تو حافظ چه شکر آن گوید

که گفته سخنت می برند دست به دست