روزی دو چون حواس به وحشت سرای عمر

از زندگی بجز غم فردا نمانده ایم

چیزی که مانده ایم درینجا نمانده ایم

بی سعی التفات و مدارا نمانده ایم

چون سایه خضر مقصد ما شوق نیستی است

از پا فتاده ایم ولی وا نمانده ایم