از پا فتاده ایم ولی وا نمانده ایم

روزی دو چون حواس به وحشت سرای عمر

بی سعی التفات و مدارا نمانده ایم

چون سایه خضر مقصد ما شوق نیستی است

سر بر زمین فرصت هستی درین بساط

زان رنگ مانده ایم که گویا نمانده ایم

زین خاکدان برون نتوان برد رخت خویش