دانش خیال ظرفست فطرت به وهم صرفست

خفاش نور خویشیم هر چند آفتابیم

مستان این خرابات هنگامه جنونند

از ظرف ما مپرسید دریاکش سرابیم

از آگهی چه حرفست هذیان سرای خوابیم

سامان پر زدنها در آشیان عنقاست

یکسر شرار سنگیم کاش اندکی بتابیم