کاش آبروی هستی با مهلتی شود جمع

چون ناله های زنجیر یک پا و صد رکابیم

دل مرکز سویداست خطش همان معماست

از نقطه کس چه خواند جز این که انتخابیم

زین فرصت عرقناک دردسر حبابیم

از خلق تا قیامت جز حق نمی تراود

با ما نفس مسوزید یک حرف بی جوابیم