یک مژه گر چشم برداریم گرد فطرتیم

سایه وار از نارسایان جهان غربتیم

شخص طاقت رفته وما نقش پای طاقتیم

عجزبینش جوهر ما را به خاک افکنده است

دامن افشاندن ز اسباب جهان بی مدار

آنقدرها نیست اما اندکی بی جراتیم

هیچکس چون شمع داغ بی تمیزیها مباد