همچو یاد رفتگان آیینه دار عبرتیم

حرص بر خوان قناعت هم همان خون می خورد

میهمانان غناییم و فضولی قسمتیم

زبن وبالی کز وفاق حاضران گل می کند

رفت ایامی که عزلت آبروی ناز داشت

این زمان از اختلاط این و آن بی حرمتیم

همچو مینایی نمی از جبهه ما کم نشد