چشم پوشیدن جهان عافیت ایجاد کرد

خودشناسی ننگ کوری شد ترا نشناختیم

دل اگربا خلق کم جوشید جای شکوه نیست

از همه بیگانه بودیم آشنا نشناختیم

غیر کنج دل برای امن جا نشناختیم

در گلستانی که رنگش پایمال ناز بود

خون ما هم داشت رنگی از حنا نشناختیم