خم گو سر خود گیر که خمخانه خراب است

ما را ز خیال تو چه پروای شراب است

گر خمر بهشت است بریزید که بی دوست

هر شربت عذبم که دهی عین عذاب است

افسوس که شد دلبر و در دیده گریان