گر خمر بهشت است بریزید که بی دوست

ما را ز خیال تو چه پروای شراب است

خم گو سر خود گیر که خمخانه خراب است

هر شربت عذبم که دهی عین عذاب است

افسوس که شد دلبر و در دیده گریان

تحریر خیال خط او نقش بر آب است