تا شکست دل پر افشان بود رنگی داشتیم

دل نیاورد از ضعیفی تاب درد انتظار

ورنه ما هم شیشه واری نذر سنگی داشتیم

عافیت چون موج شست از نقش ماگرد نمود

یاس گل کرد از نفس آیینه ما صاف شد

آرزو چندانکه می جوشید رنگی داشتیم

خودنمایی هر قدر باشد تصور همتست