هر چه کردیم درین کلیه ویران کردیم

زبن دو تا رشته که هر دم نفسش می خوانند

مفت ما بود که چون صبح گریبان کردیم

خاک خجلت به سرچشم چه طاعت چه گناه

عرصه کون و مکان وسعت یک گام نداشت

چون نگه بیهده اندیشه جولان کردیم

رهزنی داشت اگر وادی بی مطلب عشق