تازه رویی ز دل غنچه ما صحرا ریخت

داغ را مغتنم دیده حیران کردیم

حاصل از هستی موهوم نفس دزدیدن

اینقدر بود که بر آینه احسان کردیم

آنقدر جبهه گشودیم که دامان کردیم

عشق در عرض وفا انجمن معشوقست

چشم بندی که به این پیکر عریان کردیم