آنقدر جبهه گشودیم که دامان کردیم

حاصل از هستی موهوم نفس دزدیدن

اینقدر بود که بر آینه احسان کردیم

تازه رویی ز دل غنچه ما صحرا ریخت

عشق در عرض وفا انجمن معشوقست

چشم بندی که به این پیکر عریان کردیم

بیدل از بسکه تنک مایه دردیم چو شمع