صبح این میکده گم بود درآغوش خمار

گرد دل داشت به هر دشت که جولان کردیم

لغزشی داشت ره عشق که درگام نخست

طوف آسودگی آبله پایان کردیم

ما هم از شوخی خمیازه گریبان کردیم

وسعت عیش جهان در خور خرسندی بود

عالمی را ز دل تنگ به زندان کردیم