عالمی را ز دل تنگ به زندان کردیم

صبح این میکده گم بود درآغوش خمار

ما هم از شوخی خمیازه گریبان کردیم

وسعت عیش جهان در خور خرسندی بود

بی تویک غنچه آسوده درتن باغ نماند

هر چه همرنگی دل داشت پریشان کردیم

هر نفس چاک گریبان بهاری دارد