هر نفس چاک گریبان بهاری دارد

عالمی را ز دل تنگ به زندان کردیم

بی تویک غنچه آسوده درتن باغ نماند

هر چه همرنگی دل داشت پریشان کردیم

در جگر بوی گل کیست که پنهان کردیم

حاصل سینه برآتش زدن ما چو سپند

اینقدر بود که یک ناله به سامان کردیم