ما هم از شوخی خمیازه گریبان کردیم

لغزشی داشت ره عشق که درگام نخست

طوف آسودگی آبله پایان کردیم

صبح این میکده گم بود درآغوش خمار

وسعت عیش جهان در خور خرسندی بود

عالمی را ز دل تنگ به زندان کردیم

بی تویک غنچه آسوده درتن باغ نماند