وسعت عیش جهان در خور خرسندی بود

طوف آسودگی آبله پایان کردیم

صبح این میکده گم بود درآغوش خمار

ما هم از شوخی خمیازه گریبان کردیم

عالمی را ز دل تنگ به زندان کردیم

بی تویک غنچه آسوده درتن باغ نماند

هر چه همرنگی دل داشت پریشان کردیم