بی زبان بودیم داغ شکر این احسان شدیم

مشت خاک تیره را آیینه کردن حیرت است

جلوه ای کردی که ما هم دیده حیران شدیم

از چراغ ما ز هستی دامنی افشاند عشق

آتش ما از ضعیفی شعله ای پیدا نکرد

چون چراغ حیرت از آیینه ها تابان شدیم

در عبادتگاه ذوق نیستی مانند اشک