با همه پرواز آزادی قفس ساز آمدیم

جسم خاکی گر نمی بود اینقدر شوخی که داشت

بیشتر زین سرمه باب چشم غماز آمدیم

چون سحر زین یک تبسم قید نیرنگ نفس

آشیان پرداز عنقا بود شوق بی نشان

گفت وگوی رنگ بالی زد به پرواز آمدیم

دوری آن مهر تابان نور ما را سایه کرد