ماییم که روزی دو ازین پیش تو بودیم

خون در جگر از حسرت دیدار که داریم

آیینه چکید از رگ آهی که گشودیم

امروز به یادیم تسلی چه توان کرد

رنگی ننمودیم کزو یاس نخندید

چون غیب خجالت کش اوضاع شهودیم

نتوان طرف نیک و بد اهل جهان بود