افسردنی که گویی یکسر جماد بودیم

رسم حضور و غیبت کم داشت محفل انس

فارغ ز خیر مقدم تاخیر باد بودیم

بستیم ازتعلق بر دوش فطرت آخر

فطرت ز ما جنون خواند تحقیق چشم خواباند

چون نقش بال عنقا پر بی سواد بودیم

گر از فرامشانیم امروز شکوه ازکیست