غم اوج ، حضیض جاه کراست

آتش مرده زگال خودیم

رنگ کو تا عدم بگرداند

عالمی رفت و ما به حال خودیم

عشرت فقر بی زوال خودیم

کو قیامت چه محشر ای غافل

فرصت اندیش ماه و سال خودیم