چشم می بایدگشودن جلوه گو موهوم باش

میزبان عر ض بهار توست و مهمان خودیم

سیر دریا قطره را در فکر خویش افتادنست

دامن آن جلوه در دست از گریبان خودیم

هر قدر نظاره می خندد گلستان خودیم

همچو مژگان شیوه بی ربطی ما حیرتست

گر بهم آییم یکسر دست و دامان خودیم