اندر آن ساعت که بر پشت صبا بندند زین

در هوای آن عرق تا هست هر روزش تب است

من نخواهم کرد ترک لعل یار و جام می

زاهدان معذور داریدم که اینم مذهب است

با سلیمان چون برانم من که مورم مرکب است

آن که ناوک بر دل من زیر چشمی می زند

قوت جان حافظش در خنده زیر لب است