با سلیمان چون برانم من که مورم مرکب است

من نخواهم کرد ترک لعل یار و جام می

زاهدان معذور داریدم که اینم مذهب است

اندر آن ساعت که بر پشت صبا بندند زین

آن که ناوک بر دل من زیر چشمی می زند

قوت جان حافظش در خنده زیر لب است

آب حیوانش ز منقار بلاغت می چکد