آیینه کمین پر افشانی خودیم

پوشیدگی ز هیات آفاق برده اند

حیرت قبای چاره عریانی خودیم

خاکستریم و شعله ما آرمیده نیست

ما را ز تیره بختی ما می توان شناخت

چون سایه یکقلم خط پیشانی خودیم

بیدل به جلوه گاه حقیقت که می رسد