او در بر و من درغم دیدار بگریم

شمع ستم ایجاد نی ام این چه معاشست

کز خواب به داغ افتم و بیدار بگریم

ای غفلت بیدرد چه هنگامه کوریست

تدبیرگداز دل سنگین نتوان کرد

چون ابر چه مقدار به کهسار بگریم

چون شمع به چشمم نمی از شرم و وفا نیست