برویم از قدم ناقه شماری گیریم

تا توان سینه به بوی گل و ریحان مالید

حیف پایی که درین دشت به خاری گیریم

عمرها شد نفس سوخته محمل کش ماست

زندگی آب شد از کشمکش حرص و هوا

چند تازبم پی سگ که شکاری گیریم

بنشینیم زمانی پس زانوی ادب