یادت نشانده است غبار غزالیم

از بس به رنگ نی پرم از انتظار درد

آغوش ناله می کند از خویش خالیم

عمریست وحشتم نگه چشم حیرتیست

سامان طراز راحتم از سعی نارسا

افکنده خواب با همه جا فرش قالیم

از بسکه ناله داشت نی بوریای فقر