آغوش ناله می کند از خویش خالیم

پستی گل بلندی نخلست ربشه را

در خاک خفته اینقدر از طبع عالیم

از بس به رنگ نی پرم از انتظار درد

عمریست وحشتم نگه چشم حیرتیست

یادت نشانده است غبار غزالیم

سامان طراز راحتم از سعی نارسا