پستی گل بلندی نخلست ربشه را

غافل مشو ز وحشت افسرده بالیم

آغوش مه پر است ز کیفیت هلال

بالیده گیر نقص ز صاحب کمالیم

در خاک خفته اینقدر از طبع عالیم

از بس به رنگ نی پرم از انتظار درد

آغوش ناله می کند از خویش خالیم