در خاک خفته اینقدر از طبع عالیم

آغوش مه پر است ز کیفیت هلال

بالیده گیر نقص ز صاحب کمالیم

پستی گل بلندی نخلست ربشه را

از بس به رنگ نی پرم از انتظار درد

آغوش ناله می کند از خویش خالیم

عمریست وحشتم نگه چشم حیرتیست