اگرتوفان مد چون موج بوسد پای زانویم

به جا وامانده ام چون شمع لیک از ننگ افسردن

به دوش شعله محمل می کشد عجز تک و پویم

نی ام گوهر که هر یکقطره آبم بگذرد از سر

غرور هستی ام با تیغ نازش بر نمی آید

به این گردن که می بینی به صد باریکی مویم

ز عدل ناتوانی ناله را با کوه می سنجم