به این گردن که می بینی به صد باریکی مویم

نی ام گوهر که هر یکقطره آبم بگذرد از سر

اگرتوفان مد چون موج بوسد پای زانویم

غرور هستی ام با تیغ نازش بر نمی آید

ز عدل ناتوانی ناله را با کوه می سنجم

درین بازار سنگ کم نمی گردد ترازویم

چو شبنم تا درین گلزار عبرت چشم وا کردم