آبله کو تا دمی گل به دمیدن دهیم

هیچکس از باغ دهر صرفه بر جهد نیست

بی ثمری را مگر حکم رسیدن دهیم

ربشه ما می دود هرزه به باغ خیال

مزرع بیحاصلان وقف حیا پروریست

دانه کجا تا به حرص رخصت چیدن دهیم

مایه همین عبرتست درگره اشک وآه