مزرع بیحاصلان وقف حیا پروریست

بی ثمری را مگر حکم رسیدن دهیم

ربشه ما می دود هرزه به باغ خیال

آبله کو تا دمی گل به دمیدن دهیم

دانه کجا تا به حرص رخصت چیدن دهیم

مایه همین عبرتست درگره اشک وآه

آنچه ز ما وا کند مزد کشیدن دهیم