گر استخوان شود خاک بر فرق خود نماییم

تا چند دانه ما نازد به سخت جانی

در یک دو روز دیگر بیرون آسیاییم

آیینه سعادت اقبال بی نشانی است

آیینه مشربی ها بیگانه وفا نیست

جایش به دیده گرم است با هرکه آشناییم

عجز طلب در این دشت با ما چو اشک چشم است