جایش به دیده گرم است با هرکه آشناییم

آیینه سعادت اقبال بی نشانی است

گر استخوان شود خاک بر فرق خود نماییم

آیینه مشربی ها بیگانه وفا نیست

عجز طلب در این دشت با ما چو اشک چشم است

هر چند ره به پهلوست محتاج صد عصاییم

شبنم چه جام گیرد از نشئه تعین