در باده آب دائم ، پیمانه حیاییم

عجز طلب در این دشت با ما چو اشک چشم است

هر چند ره به پهلوست محتاج صد عصاییم

شبنم چه جام گیرد از نشئه تعین

محتاج زندگی را عزت چه احتمالست

لبریز نقد لذت چون کیسه گداییم

تا کی کشد تعین ادبار نسبت ما