عالم قفس ظلمت و ما بال هماییم

شور دو جهان آینه دار نفس ماست

نی فتنه نه توفان نه قیامت ، چه بلاییم

پرواز سعادت چقدر سر خوش نازست

دریا نتوان در گره قطره نمودن

ای ساده دلان ما هم از این آینه هاییم

بیدل به نشانی ز یقین راه نبردیم